Kiedyś seriale i filmy wnosiły na prawdę dużo inteligentnego humoru jak i dość wiele ciekawego przekazu, który nie był tak przesiąknięty seksem i innymi ciekawostkami i nie raczył nas często prostymi i wyssanymi (na pewno nie z palca) żartami… a mówiąc krótko: inteligentny humor Über Alles :)

Dzięki konsumpcyjności obecnego społeczeństwa ciężko jest powiedzieć o jakichkolwiek pozytywnych aspektach rozwoju polskiego narodu. Tak, szczerze i naprawdę. Hermetycznie zaszufladkowane grupy przypadkowych ludzi, których gusta gdzieś się zbliżyły, dzisiaj są postrzegane jako dziwacy (czy to nie o tym poniekąd był „Creep”, Radiogłowych?), których miejsce jest na końcu łańcucha pokarmowego, a na wysokościach lądują ludzie, którym populistyczna ideologia nie pozwala na zatracenie się w swoich pełnych społecznego poparcia stanowiskach.

Uch, ciężko. A wracając do tematu – dziwi mnie postać człowieka w obecnym świecie. Zagubionego, bez żadnego celu. Generalizując i ustereotypawiając – ci bardzo młodzi żyją chwilą, zbyt krótką, i nie chcą wracać do przeszłości. Gdzieś gubią swoją historię, historię swojego życia – bo ono nie powstało z niczego. Popatrzeć tylko na maturzystów, gimnazjalistów. Żal cztery litery ściska, kiedy maturzystka nie potrafi policzyć ile potrzeba punktów do zdania matury, wiedząc, że trzeba mieć 30% z 50. Może to nijak ma się do historii, ale pewne ogniwo w jej rozwoju zostało zgubione, i to pewnie z jej własnej winy. Jak tutaj można mówić zatem o „Alternatywach”, „Misiu”, „Rejsie”, skoro podstawowe działania w społeczeństwie spędzają sen z powiek i – w praktyce – skłaniają do samobiczowania? Nie wymagałbym od takich jednostek skłonności do poznawania historii kraju, w którym żywot danej jednostki został zainaugurowany. A takich ludzi, Boże!, jest coraz więcej. Młodzi mieli być nadzieją, dzisiaj w sporej mierze są siermiężnym kałem, pływającym w jednym wielkim szambie. I mówię tu o tych maksymalnie licealnych młodych. Ale może studia zrobią z nich ludzi? Chociaż zagłębiając się w moje obserwacje szczerze wątpię, bo gra pozorów (udawanie dojrzałych, bo to jest modne?, fajne?) jest popularną metodą stawiania swojego jestestwa na piedestale.

I jasne, nie każdy z nas jest doskonały, ja również nie jestem – wręcz przeciwnie. Stawiam siebie gdzieś pomiędzy tymi wszystkimi, gdzieś poza tym wszystkim, chociaż przyporządkować mnie do którejś z wyżej wymienionych grup niektórym nie sprawiałoby problemu. Boję się jednak, że w pewnym momencie inteligencja stanie się taką ropą naftową wielu społeczeństw, wielu narodowości i wielu różnych cywilizacji – w końcu jej zabraknie. W przestrzeni międzyludzkiej nagle pojawi się luka, której nie wypełni nie wiadomo jak bardzo zaawansowane pozerstwo. Ech…

Jak bardzo zmieniamy się wszyscy, i zmienia się wszystko, można łatwo zaobserwować w wielu przypadkach. Popatrzeć chociażby na artystów, którzy zazwyczaj doskonali, dzisiaj „partolą” swoją robotę, tworząc pod publiczkę. Bo się sprzeda. Dziękuję serdecznie, „X-men” też dzisiaj się sprzeda, bo jest modny. Doda się sprzeda, bo się lansuje. Oby tylko się sprzedało, bo inaczej wszyscy pójdziemy z torbami. A gdzie podstawowe wartości? Ja rozumiem „gramy dla publiczności”, ale to nie oznacza, że wszyscy nagle tracą zasady, którym hołdowali od zawsze. O nie, to już nie jest „granie dla publiczności”, ale właśnie „pod publiczkę”. To spora różnica. Gdzie się podziali obrońcy wartości, którzy byliby w stanie życie swoje oddać za pewne postanowienia, a dzisiaj świadomie je łamią i wykręcają się z nich. Nonsens.

Nie pozwolę sobie na to, swoje ewentualne pociechy wychowam w duchu przestrzegania swoich wartości i w duchu historii Polaka, jaką ten powinien poznać za młodu. Mam nadzieję, że na starość („czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci”) moje dzieci będą opowiadać wnukom nie o „hardkorze”, wspinającym się po piorunochronie, który staje się nagle ikoną. I może ja nawet się z tego śmieję, ale trzeba rozpoznać, czym jest ten pieprzony „komizm sytuacyjny” i nie naśladować półgłówków, którzy w duchowym rozwoju zatrzymali się na poziomie buraka zwyczajnego.

Wierzę jednak, że aż tak źle z nami wszystkimi nie jest. Wierzę w nas wszystkich, i tych najmniejszych, i tych najstarszych. Ale coraz bardziej się boję.