Prawa autorskie, hipokryzja internautów, okradanie jednych przez drugich…

Po co cała ta gadka, ten medialny szum, skoro sam nie jesteś w porządku? Misja głoszenia prawdy jedynie prawdziwej jest wielka, zwłaszcza przy użyciu FB, ale jest bardzo łatwo zaliczyć wtopę… Tak się składa, że obserwuję Twojego walla i zauważyłem coś ciekawego – bardzo często publikujesz tam zdjęcia znalezione w sieci. Te zdjęcia mają swoich autorów, których zapewne o zgodę na publikację nie pytałeś, ich imienia nie wymieniłeś. Leżało w sieci i wziąłeś? Cóż więc uczyniłeś według swoich prawd (autorskich i majątkowych)? Rozumiem, że jak znajdę w sieci płytę I Ching, to będę mógł ją sobie wziąć, tak jak Ty zdjęcia?

Więc jak to jest Zbyszku drogi?

Początek.

Historia zaczyna się praktycznie tak samo jak wersja szwedzka, będę się starał unikać porównań (choć jest to cholernie ciężkie), a książki nie czytałem. O! Ale na wstępie mogę zaznaczyć, że czytając wiele opinii w sieci od osób światłych, jestem przekonany i naturalnie wierzę im, że David Fincher odwzorował książkę lepiej niż ziomki pisarza. Film zaczyna się podobnie, czyli starszy, obrzydliwie bogaty pan trzyma w jednej ręce ramkę z kwiatkiem a w drugiej telefon do którego przemawia zmartwionym głosem. I bach! Dalej już tylko wystarczy poznać głównych bohaterów, czyli Mikaela Blomkvista (w tej roli, doskonały i bezbłędny, Daniel Craig), redaktorzynę dochodzeniową w niszowym i starającym się pisać tylko prawdę magazynie Millenium, oraz Lisbeth Salander (Rooney Mara – The Social Network, Koszmar z Ulicy Wiązów) zamkniętego w sobie researchera wyczynowca z kuratorem i tajemniczą przeszłością, która specjalnie dla prawnika obrzydliwie bogatego pana, przygotowuje raport o panu dziennikarzu Blomkviście – tak się właśnie zaczyna ich wspólna przygoda.

Film, który widzieliście na początku recenzji, jest niczym innym, jak napisami początkowymi, które jako jedyne w filmie są wybajerzone i równie dobrze mogłyby robić za teledysk. Od razu przypomina mi się film Fight Club i jego napisy, od razu wiadomo, że ogląda się produkcję Finchera.

Rzecz dzieje się w Szwecji.

Kraina jest na tyle kolorowa, że pogoda zmienia się tam z godziny na godzinę, co rzuca się w oczy od samego początku oglądania i właśnie od samego początku, w porównaniu do wersji szwedzkiej, możemy zauważyć, że David Fincher nie podmienił tylko aktorów, ale opowiada nam historię całkowicie na nowo i całkowicie inaczej, zachowując tylko główne sceny całej historii. Siadając w fotelu kinowym, byłem w lekkim stanie poobiednio – agonalnym, gdzie bałem się, że oczy zamkną się na dłuższą chwilę, do tego jeszcze wyobrażenie prawie trzech godzin projekcji nie pomagało w niczym. I? I nie zasnąłem, oczy otworzyły się szeroko a ciekawość pod tytułem „co się zaraz wydarzy” nie dawała spokoju.

Mamy dwójkę bohaterów, Blomkvist i Salander, mamy obrzydliwie bogatego pana – Henrika Vangera (Christopher Plummer) – całą rodzinę obrzydliwie bogatych Vangerów, którzy wprowadzili kolej żelazną do Szwecji i mamy także mocną zagadkę do rozwiązania – zabójstwo dokonane czterdzieści lat temu. I właśnie do tego „kto zabił” ma dojść, spłukany ciąganiem się po sądach za zniesławienie, Mikael Blomkvist. Oczywiście robi to na urlopie i pod przykrywką pisania biografii Henrika Vangera.

Środek.

Więc mamy nowych aktorów, jak Mikael Blomkvist jest zmęczonym życiem dziennikarzem w wybornych slipach, tak Lisbeth Salander odbiega trochę od tego co można było sobie wyobrażać. A wyobrażać sobie można było chudzinę, wytatuowaną i wypirsingowaną, zamkniętą w sobie (choć nie do końca) dziewczynę będącą niczym wulkan przed wybuchem (i taka była szwedzka wersja), który nie zwróci uwagi zwykłego widza. Dostaliśmy jednak trochę wymazaną z wyłupiastymi oczkami żabkę, zamkniętą w sobie dziewczynkę, będącą niczym wygasły kraterek, który ma nawet niezłe ciało. Hmmm. Chyba nie tak miało być, nawet ekspresyjna scena vendetty na kuratorze, będącym zboczonym czarodziejem zamieniającym wszystkie swoje podopieczne w dmuchane lalki, nie przynosiła takich achów i ochów, choć lekkie napięcie szło czuć.

Skoro już mowa o napięciu i innych takich, to historia opowiedziana jest po mistrzowsku. Mimo kilku uchybień niewspaniałej gry aktorskiej, mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że lepiej być nie mogło, a film ogląda się na jednym lekkim wdechu. Kto oglądał genialny film Zodiak, ten wie. Fincher uwielbia nas wciągać, nie pamiętam żadnej jego historii przedstawionej na ekranie, która by nie hipnotyzowała i nie powodowała lekkiego stanu zatracenia. Tak właśnie jest i teraz. I jak wziął się za ciężki temat i orzeszek do zgryzienia, a bo amerykanie niczego ponoć sami wymyślić nie mogą (patrz: The Ring), tak można o naszym kochanym reżyserze powiedzieć, że jest pieprzonym Midasem i czego się nie dotknie zamienia w złoto. O!

Muzyka jest.

Trentowi Reznorowi i Atticusowi Ross zapewne po The Social Network spodobała się fucha robienia ścieżek dźwiękowych. W końcu zdobyli kupę nagród za poprzednią produkcję i akompaniamenty. Wielu złośliwych pisało na społecznościówkach, że film przypomina bardziej teledysk. Nie potwierdzę i nie zaprzeczę, gdyż miejscami wydawało się na prawdę zbyt głośno i lekko rozpraszająco, ale też jest to kwestia gustu. Gdyż jak wiadomo, panowie muzycy, tworzą specyficzny klimat kierując się specyficznym gatunkiem. Kto nie lubi, to może być lekko poniewierany, a komu pasuje trzaskobrzmienie to będzie w siódmym niebie. Ja mogę od siebie dodać, że wszystkie kawałki puzzli składają się w jeden, wielki, doskonały obraz, który nie tylko mocno wpływa na nastroje widza, ale także buduje napięcie, którego się oczekuje po tego typu opowieściach.

Efektów specjalnych nie uświadczyłem i w pewnym stopniu nie doświadczyłem, oprócz samych napisów początkowych i dobrze, bo wierzę, że produkcja jest naszpikowana efektami, które budują naturalny krajobraz, a nie wyskakują co jakiś czas niepotrzebnie.

Koniec.

A film ten jest dobry. Jak nie kolejny, który bardzo bym chciał widzieć u siebie na półce. Pełen dobrej muzyki, hackowania i wchodzenia od tak do turbo zabezpieczonych MacBooków, zboczeńców, niewyjaśnionych historii, psychotycznej rodzinki oraz Szwecji zimą. Dobre zdjęcia dopełniają cały obraz.

Nie polecałbym przy okazji słuchania durnowatych opinii, gdyż w tym przypadku nie będą przydatne, film zobaczyć trzeba, i basta, i ocenić samemu, i wyciągnąć wnioski, czy się podobał, czy nie. A będzie się podobał na pewno… ;)

A nie można nie wspomnieć, że David Fincher najprawdopodobniej wziął się za kolejne dwie części, które kręci równocześnie. Jak wiemy, Lisbeth Salander jest już nie tylko główną bohaterką, ale i głównym motywem kontynuacji, więc mam cichą nadzieję, że nasz wygasły kraterek zamieni się wreszcie w wulkan 5 minut przed erupcją.

Nie ukrywam, że ciężko mi było pisać recenzyjkę tejże z rozmachem opowiedzianej historii, gdyż będąc wielkim fanem wersji stworzonej przez ziomków autora i dodatkowo oglądanej przeze mnie niedługo przed premierą kinową, wzbudził wiele wewnętrznych dylematów i strachu przed porównaniem, którego jednak nie da się uniknąć, bo ta i ta wersja wnosi coś nowego i świeżego do świadomości widza, a zarazem tak skrajnie innego. Jedno co pewne, nikt się nudzić nie będzie, a dodatkowo poczuje się sprowokowany do prowadzenia dyskusji na tematy różne, gdyż wielu porusza owe dzieło, świętej pamięci, Stiega Larssona.

• Oficjalna strona filmu
• Filmweb
• …What is hidden in snow

Dobrze wiemy jak ACTA wpłynie znacząco na polski (i nie tylko) Internet, oraz na naszą wolność słowa i wypowiedzi. Sprzeciwiamy się tego typu działalności i wierzymy, że i Wy przyłączycie się do nas.

ACTA zagraża takim serwisom jak nasz, ACTA wstrzymuje rozwój kultury i powszechny dostęp do niej. ACTA zamyka nas pośród komercji i inwigilacji.

Powiedzmy STOP. Mówimy STOP.

http://www.facebook.com/nieACTA

to jest twoje życie i kończy się z każdą minutą

Tyler Durden, Fight Club

Odpowiedź na „Listę Schindlera” Variety

O cholera! – pomyślałem – skoro jest to odpowiedź, to Agnieszka Holland nakręciła film o Waffen SS i biednych niemieckich oficerach prześladowanych przez nacje wszelakie. Ale niestety, dziennikarzyna z Variety się lekko pomylił w słowach, a ja nie żałuje, że jednak zobaczyłem coś całkiem innego. A odpowiedzią na siebie samych, w produkcjach filmowych, dalej zostaną Testosteron i Lejdis.

Zacne hasła zacnymi hasłami w zwiastunach, a tutaj dramat aż miło. Zacznijmy najpierw od reżyserki, Agnieszka Holland… Holland, Holland, Holland? Coś nam to mówi? Aaaaa, Holland, Agnieszka, to ta co z Krzysztofem Kieślowskim (Gadające Głowy, Trzy Kolory, Dekalog) poszła do kina porno?
Oczywiście, a pierwszy film, o dziwo jaki mi przychodzi na myśl to nie Janosik, o którym zaraz, ale Europa Europa z 1990 roku, w którym to w jednej ze scen podczas kąpieli w balii żołnierz niemiecki odkrywa, że jego współ-bohaterski-kompan jest obrzezany. Mało ważny szczegół, ale szczegół i tu właśnie o szczegóły się rozchodzi. Nowy Janosik, ponoć historia prawdziwa, mimo tego, że potrafił wiać nudą, to zawiewał zimą gór i lodu pod stropami dachów, a w Zabić Księdza, historia ks. Popiełuszki także nie szczędzi nam wielu emocji. Niemcy mówią po niemiecku, Rosjanie po rosyjsku, ludzie gór w swoim dialekcie, a Polacy ze Lwowa ładnie zaciągają po swojemu…

Rzecz dzieje się we Lwowie, Poldek (Robert Więckiewicz) i Szczepko (Krzysztof Skonieczny) są kanalarzami. I tak właśnie, pewne pięknego dnia podczas okupacji niemieckiej spotykają w kanałach przekopujących tunel Żydów z Getta. Węszą w tym interes nie mały, gdyż jak nie wspomniałem na początku są to ludzie wiary i wiary w swoje możliwości złodziejskie. Ale okradają tylko Niemców. Patrioci. Obiecują pomoc, która  bardzo szybko się przydaje, gdyż za czas krótki zaczyna się likwidacja Getta i gro więźniów ucieka.

Historia jest adaptacją wspomnień Krystyny Chiger, które spisała w książce Dziewczynka w zielonym sweterku, a nasza zacna reżyserka przeniosła na wielki ekran. Oprócz tego, że jesteśmy świadkami niesamowitej historii, która faktycznie miała miejsce, to jeszcze dodatkowo, dojrzałości gry aktorskiej Roberta Więckiewicza, którego od czasów Kołysanki, ogląda mi się znakomicie. Bohaterowie mówią w swoich językach, Polacy ze Lwowa po swojemu, Niemcy po swojemu, Żydzi także – Jidisz. Wspomniana dbałość o szczegóły jest na cholernie wysokim poziomie, oprócz scen z Getta, które od razu przypominają Pianistę Romana Polańskiego, to dodatkowo namiętność w kanałach, lęk, załamanie, głód i inne, naturalne, zachowania ludzkie wzmagają doznania podczas oglądania tejże produkcji. W pewnym momencie czuje się smród, a i uważa czy pod krzesłem nie przebiega żaden szczur.

Niektórym osobom może to się okropnie dłużyć, ale kiedy na ekranie pojawiają się napisy końcowe, to dech w piersi zaparty maksymalnie.

Kontrasty, kontrasty, kontrasty. Z jednej strony zapyziałe kanały, gotująca się w garze zupa cebulowa, a z drugiej piękne ulice Lwowa, targowiska, zadymione bary z siwuchą, którą raczą się i Polacy i ukraińscy żołnierze. Z jednej strony Leopold Socha, główny bohater, szabrownik i huncwot, z drugiej jego przemiana w osobę chcącą ratować życia ludzkie. I ta przemiana jest najważniejsza. Tutaj wrócę, do genialnej gry aktorskiej. Grymasy strachu, pot, uśmiech wywołany skrajnymi emocjami, trzęsący się głos, to są rzeczy, których w polskim kinie dawno, ale to na prawdę dawno nie uświadczyliśmy. A najlepsze jest to, że te emocje bardzo mocno wpływają na widza. I tak ma właśnie być! A jak komuś mało to dodajmy do tego wszystkiego doskonałą Kingę Preis (żona Poldka, Wanda Socha), Marcina Bosaka (on wrócił… i to jak, Yanek Grossman), oraz Michała Żurawskiego (charakterystyczny, Bortnik), wystarczy? No dobra, była też Weronika Rosati (tym razem bez namiętności, fani nie mają na co liczyć), ale jakoś jej nie zarejestrowałem.

Dodatkowo, pamiętajmy, że historia jest mocno refleksyjna i nie wesoła do końca, oczywiście jak zapoznamy się ze wspomnieniami Krystyny, to i tak dowiemy się, że wszystko dobrze się skończyło. Ale w jaki sposób do tego doszło, to już nam opowie, ta nominowana do Oscara, produkcja.

Droga akademio, wręcz proszę tę statuetkę, która już dawno przeminęła z wiatrem i zeszła na psy, bo jak nie widzisz w polskich mediach i dla nas, jest to ciągle ważne. A jeżeli nie wręczysz, to ja osobiście się nie obrażę. Choć jak wiadomo, za gówniane komedie, które potrafimy robić najlepiej, to nikt nas na zachód nie pośle – i dobrze, bo po co się dodatkowo wstydzić. A Robert Więckiewicz za lat czterdzieści, pewnie dostanie super nagrodę za całokształt twórczości.

W lutym premiera, kolejnej dramatycznej perełki, tym razem mniej historyczna  i zapewne mniej pozytywna niż W ciemności, samo nazwisko reżysera nam o tym mówi – Wojciech Smarzowski (Wesele, Dom Zły), a tytuł filmu to Róża. Przeczytacie na pewno o nim na łamach NN. A teraz, marsz do kina i uczyć się historii, bo w ten sposób opowiedzianej, warto!

• Prusinowski Trio,
• ČAČI VORBA,
• Jivek;

http://aukcje.wosp.org.pl/show_item.php?item=576628

Popieracie tę akcję?
Wspomagacie?

Ostatnimi laty pomaganie WOŚP stało się niesamowicie komercyjną akcją.

Firmy oddają „fanty” na aukcję, ponieważ jest to niezwykle tania i skuteczna promocja.
Co więcej często niewiele warte przedmioty/usługi podczas aukcji zyskują niespodziewane kwoty.
Fakt – firmy reklamują się wówczas w tak zwanej dobroczynności.
Fakt – jest to reklama z minimalnym nakładem finansowym.
Jednak czytając podsumowania wylicytowanych, uzbieranych sum i ich przeznaczenie robi na mnie ogromne wrażenie- zawsze.
Powiem tak… w wydaniu WOŚP komercja nabiera zupełnie innego wymiaru, zupełnie innej funkcji…

Ty wiesz, ja wiem, ze każda błahostka, złotówka, każda pomoc jest widoczna i odczuwalna…przez maluszki, przez dzieci, które bez środków finansowych nie otrzymają należnej pomocy…

Niech więc firmy reklamują się w ten właśnie sposób, jak najwięcej…

Tej komercji wykrzyczmy TAK !!

–> Pierwsi, najwcześniej rozliczamy się z 1% podatku!
–> Dzięki środkom zebranym w ramach 1% podatku dochodowego za lata 2005 i 2006, kupiliśmy 220 półautomatycznych defibrylatorów. Rozdaliśmy je do miejsc publicznych w całej Polsce!
–> Blisko 140 mln USD – tyle wydaliśmy na sprzęt medyczny pracujący w szpitalach w całej Polsce.
–> Kupiliśmy w sumie ponad 20 tysięcy nowoczesnych urządzeń medycznych. Oznacza to, że statystycznie każdego dnia do polskiego szpitala trafiają 4 urządzenia kupione przez WOŚP.
–> Prowadzimy 6 ogólnopolskich nowoczesnych programów medycznych i jeden edukacyjny
–> Na okoliczność wad słuchu badamy 98% populacji noworodków. Przebadaliśmy już ponad 3 000 000 noworodków.
–> 182 oddziały noworodkowe wyposażyliśmy w 270 urządzeń Infant Flow! To najlepszy wynik w Europie!
–> Stworzyliśmy 15 centrów leczenia retinopatii, ratując wzrok wcześniakom.
–> Kupiliśmy najmłodszym dzieciom 2877 osobistych pomp insulinowych. Dzięki temu Polska jest pierwszym krajem na świecie, w którym tak powszechnie leczy się cukrzycę u dzieci pompami.
–> Uruchomiliśmy program leczenia osobistymi pompami insulinowymi kobiet w ciąży – kupiliśmy 290 pomp.
–> Od lutego 2005 r. prowadzimy szkolenia pierwszej pomocy z użyciem defibrylatora w amerykańskim systemie AHA. Kursy te ukończyło ponad 4500 osób!
–> Od 2001 r. do dziś nauczyliśmy ponad 7 tysięcy osób udzielania pierwszej pomocy!
Od 2004 funkcjonuje Centrum Wolontariatu – Uniwersytet Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Szadowo – Młyn, gdzie prowadzimy szkolenia pierwszej pomocy!

W Finał angażuje się blisko 1500 sztabów, kwestuje dla nas 120 tys. wolontariuszy, nie tylko w Polsce, ale na całym świecie!

Doceniając naszą pracę, Narodowy Bank Polski poświęcił nam w 2003 r. dwie okolicznościowe monety, a Poczta Polska wydała, w 2004 i 2005 r., dwa obiegowe znaczki pocztowe.

Jak tego dokonać?

Najlepiej rozpocząć kilkuminutowym truchtem, potem rozgrzać wszystkie stawy począwszy od głowy na palcach u nóg skończywszy, potem ćwiczenia siłowe i na koniec krótkie rozciąganie.

Tak ta, niby każdy wie, ale…

Nie zawsze się chce zrobić rozgrzewkę i od razu zabieramy się do cięższych ćwiczeń.

Brakuje nam czasu (spóźnienie itp itd)

Wydaje nam się, że biegając cały dzień po mieście jesteśmy już rozgrzani.

Albo tak jak w moim przypadku zatańczyliście za namową przyjaciół. Ale przyjaciele nie zawsze wiedzą,co dla Ciebie najlepsze. A – możecie mi uwierzyć – rehabilitacja naciągniętego ścięgna lub mięśnia zabiera mnóstwo czasu, energii i (prywatnie) .

Rada na zawsze: cokolwiek robimy – róbmy to z głową. Ona wie, co dla Nas najlepsze!

Co jednak smutniejsze, większość współprodukowanych przez KBF wydarzeń, to imprezy stricte komercyjne. Ba, jak widać powyżej – praktycznie każda z nich ma swojego dużego sponsora tytularnego, który płaci niemałe pieniądze za istnienie w świadomości uczestników, mieszkańców i wszystkich, do których trafia przekaz promocyjny.

Bilet na Coke kosztował w 2011 roku 200 zł. Anonsowana w pofestiwalowej euforii frekwencja wyniosła 30 tysięcy. Selector był nawet trochę droższy, ale mniejszy i z o połowę niższą liczbą uczestników. Off Plus Camera – karnet, to wydatek 180 zł.

Mamy zatem sponsora tytularnego, przychody ze sprzedaży – mimo wszystko dość drogich – biletów, kolejnych pomniejszych sponsorów, i mamy KBF. Niech szanowni Państwo zgadną, które ze źródeł finansowania przynosi największe zyski? A może chodzi po prostu o to, że wraz z przycięciem kurka, także i pensje zmaleją?

Z tych już bardziej pozytywnych, w maju odbyła się druga debata z premierem odnośnie cenzury sieci w naszym kraju, która przyniosła jedynie słodkie poklepywanie się po plecach. Ale miło, że chociaż można było sobie pogadać. Przeżyliśmy wybory do parlamentu, które wniosły nam sporo nowości, oraz Roberta Biedronia i Annę Grodzką do kuluarów sejmowych VII kadencji. Nie nie nie, proszę nie piać pieśni o braku tolerancji w moim kierunku, przez to, że wyróżniłem dwie barwne postacie, gdyż akurat nie TO miałem na myśli, wystarczy włączyć YouTube i poszperać, albo kliknąć na linki by poczytać. Trochę poczucia humoru i gwary zawsze było potrzebne między podwyżkami, cięciami i nagrodami dla ministrów i urzędników.

W drugim kwartale mogliśmy zacieszać z powstania Google+, które mimo wielu sceptyków marudzących na swoich blogach rozwija się i ma się dobrze. Dopiero ten moduł społecznościowy pokazał nam jaki ta firma ma potencjał i możliwości na ściągnięcie rzeszy użytkowników. Dorzućmy do tego pnącą się na szczyty w zatrważającym tempie przeglądarkę Chrome i mamy cały wesoły zestaw.
A skoro jesteśmy przy temacie, przeglądarek, to wreszcie pojawiła się informacja, dla nas webmasterów cenna, czyli: Microsoft będzie aktualizował swoje przeglądarki po cichu i bez pytania. Bujjaaaa!!! - lepiej późno niż wcale, o! Dzięki temu, będzie można bez wahania robić tylko i wyłącznie piękne strony ;) …

W październiku wystartowaliśmy z naszym dziełem, w którym to właśnie czytacie te słowa, po trzech pełnych miesiącach mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że ono się jeszcze rodzi. Na szczęście bez większego bólu. Powoli i nieśmiało autorzy wyłaniają się na łamach serwisu, przez co mogę stwierdzić, że dopiero rok przyszły, 2012, będzie przełomem – i to na pewno, bo szykujemy niespodzianki. Dzięki Bogu, nie ubywa Was, drogie czytelniczki i czytelnicy, a przybywa. Co do historii tegoż faktu, dzięki nowej usłudze na twarzoksiążce, mogłem odhaczyć start – co widać na załączonym obrazku. Sens startu naszej strony zawdzięczamy stałym czytelnikom naszych poprzednich serwisów i mamy nadzieję, że ich nie zawodzimy, a Was, nowych, nie rozczarowujemy.

W listopadzie przyglądaliśmy się kolejnym walkom o niepodległość, które odbyły się w stolicy i były jedyne w swoim rodzaju, gdyż mogliśmy być świadkami tego jak demonstranci bili samych siebie zganiając później bezczelnie na organy ścigania. Przecież to normalne w naszej anatomii, że my faceci możemy sami siebie kopać dotkliwie po jajach… Oczywiście byli i faszyści z flagami biało-czerwonymi (jak to czerwień na flagach?), którzy Ody do Radości śpiewać nie chcieli, oraz kolorowi tworzący kolejny przystanek Woodstock i wiecznie czekający na ponowne przybycie Janis Joplin na świat. Ci akurat na pewno kominiarek nie mieli, a jedyne czym rzucali to wieńcami kwiatów w przechodniów. Ot bratersko i spokojnie.

Chyba udało mi się wyciągnąć trochę z tego roku, trochę tego najważniejszego i czasami zabawnego. Mamy ostatni dzień grudnia, dzień w którym dowiadujemy się, że Jonathan Ive dostał sira (nie mylić z Siri) przed nazwiskiem od królowej Elżbiety II – za dokonania w designie – za to tylko gratulować panu z ciepłym głosem. Dzień w którym stukniemy się (nie nie nie jajkiem) szampanem i pożegnamy całościowo te wszystkie chwile z 23% vat – jak widać przeżyliśmy. Pewne rzeczy na pewno utkną nam w pamięci i za cholerę nie będziemy potrafili o nich zapomnieć – nie zapominajmy, ale weźmy do serca jedno z trzydziestu rzeczy, które należy przestać robić do serca:

Przestać trwać w przeszłości. Nie można otworzyć nowego rozdziału w życiu, czytając po raz kolejny ostatni.

Czego sobie i Wam życzę w Nowym Roku…

A na koniec muzyczka, czyli Elle Lefant, zespolik o którym postaram się napisać jak najszybciej już niebawem. Dla mnie osobiście odkrycie roku, który zamykam!

A za rok? A za rok będzie super i na pewno weselej! Na pewno…