Byle nie dostać zakwasów…

Czas karnawału był fantastyczny, trochę zabawy, kilka dobrych filmów w kinie, z płyt raczej rewolucji się jeszcze nie doczekaliśmy, radio gadało o podwyżkach za wszystko, bo skoro karnawał to muszą być podwyżki – taka to już nasza świecka tradycja. Ogólnie w każdym roku coś, a ten jest szczególny, gdyż zanim się zaczął, już powstawały filmy na jego temat. Filmy katastroficzne, uściślając – fenomen holiłódu, tam wszystko musi być katastrofą, ale tylko u nas uprawia się najlepszą martyrologię - tworzymy historię można by rzec. Jak zwykle spodziewamy się wielu niespodzianek i jak zwykle się rozczarujemy, gdyż lubimy kolekcjonować rozczarowania spodziewając się kolejnego roku lepszego od poprzedniego.

Po protestowaliśmy sobie przeciw cenzurze internetu, ACTA wspaniałe ACTA, dzięki temu delikatnemu planowi okrucieństwa i zbrodni chamskiej niedoskonałej pokazaliśmy znowu, że potrafimy się jednoczyć i głośno wykrzyczeć co nas boli. Choć sądząc po niektórych transparentach to ulice nawiedziły same świntuchy z wypiekami na twarzy, broniące swoich ulubionych serwisów tj. RT, YP, P4U, GLYM, pH, PZPN i wiele wiele innych tego typu. Brawo dla nas, że jeszcze nie daliśmy się do końca omotać, że 1984 G. Orwella spóźni się o następne pięć minut, nie rozdziobały nas kruki wrony i że okazało się, że ktoś bardzo inteligentnie podszywał się pod pana Zbigniewa Hołdysa i że wszystkie konta oszusta zniknęły z Internetu. Panie Zbyszku, wiedziałem, że Pan nie mówiłby i nie pisał takich rzeczy, nigdy…
Ale przy okazji tematu, doszły mnie słuchy, że aby o jakimś dokumencie w polskim parlamencie rozmawiać i poddawać obradom, to trzeba najpierw ten dokument podpisać, a dopiero później zastanawiamy się nad ratyfikacją. Już do jasnej cholery nie wiem, co lepsze, to że najpierw podpisujemy a później gadamy, czy słynne już hasło Admin1 z oficjalnej strony premiera. A i tak na koniec wszystkiego okaże się, że winne za to wszystko jest duże zainteresowanie i popularność, a nie atak hackerów, którzy ponoć istnieją tylko w filmach i w stacji TVN szukając zdjęć o. Tadeusza Rydzyka w Maybachu, oraz zdjęć robionych podczas kąpieli w termach gdzie ma na sobie tylko kąpielówki i tylko od Sami Wiecie Kogo.
Dzięki wielkie wszelkim fundacjom, blogerom, organizacjom i społeczności Wykopu, za to że sprawa ACTA kończy się na dzień dzisiejszy tak a nie inaczej. Dziękujemy jako NN też sobie, za przyłączenie się do akcji i zaciemnienie serwisu, a co!

A skoro o Wykopie mowa i o ostatkach, to… tak tak, teraz temat milszy znaczniej, wczoraj dzięki niemu dokopałem się do sympatycznej płyty/seta(u – czy jak się to pisze) artysty zwanego Moby, którą uwaga… zamieścił do słuchania za darmo. Podekscytowany myślałem, że oszaleję, natężyłem pierś i pomyślałem: oooo, solidaryzuje się, ACTA, SOPA, MPAA itd… pewnie jakiś ukryty hołd dla Polaków walczących… ooo, tak mogłem myśleć i długo i bardzo naiwnie, do momentu, kiedy nie zobaczyłem daty udostępnienia… Maj 2011.
Zastanawia mnie tylko to, dlaczego wcześniej nie wiedziałem o takim zacnym geście i tym, że Moby ma taki  fajny profil w serwisie SoundCloud. Płytę polecam i żeby umilić sobie dalsze czytanie, można kliknąć PLAY:

Rok zaczął nam się hucznie i pewnie będzie taki cały czas, choć w sumie, jaki nie był huczny? No właśnie.

Radio gada, telewizor gada, oprócz przepowiadania pogody, przepowiada się wojnę w Iranie, do której ponoć dojść musi i basta. Takie oto są wojny XXI wieku, być muszą. Bo atom, bo gospodarka, bo Islam, bo sankcje, bo ropa, bo się boimy, bo coś tam i coś tam. Wojna być musi. A przeprowadzą ją jak zwykle siły pokojowe.

Wojna to pokój.

G. Orwell – 1984

Wam też lekko bzdurą zalatuje?

A dodatkowo zamiast się martwić, że ludzie będą ginąć, że odbije się to na nas wszystkich w sposób przerażający, że konsekwencje tego wszystkiego będą się ciągnąć latami, że najbardziej ucierpią na tym wszyscy ci, będący w oku cyklonu. Nie ma dobrych wojen i każdą wojnę można pominąć. My wolimy się martwić o to, że cena za beczkę ropy podskoczy tak wysoko, że do każdego pełnego baku dostaniemy samochód gratis. Jeżeli mowa już o cenie benzyny, to w momencie kiedy odbywały się protesty przeciw ACTA, obok nich skutecznie protestowali kierowcy, korkujący na wiele godzin drogi, głównie przy stacjach paliw. W końcu gdzieniegdzie była szóstka za litr oleju napędowego przez chwilę.

Ceny nie spadną, gdyż trzymają poziom europejski. Więc nie są one żadnym problemem. Jako jedyny problem wskazałbym zarobki, którym do Europy trochę brakuje, no w sumie taki odcinek od Mongolii. Trochę.

Choć wieści z Wiejskiej dochodzą, że nie jest źle i tragedii nie ma i że w tym roku zasilimy budżet naszym zwiększonym konsumpcjonizmem. No w sumie racja, najniższa budżetówka w końcu jeździ Mercedesami i przynajmniej dwa razy w roku jest na wycieczce w Egipcie i na Bora Bora (nie mylić z Baden Baden). A kiedyś to tylko Bułgaria i jakieś tam narty na Syberii.

Ostatki… były… teraz nastał dla niektórych czas refleksji. Niech będzie owocny. Patrząc na całą treść, można było na koniec wrzucić inny kawałek tego zespołu, coś z robieniem w chuja i życiem kraju, ale skoro ostatki, to ostatki, tekst także trafny. No i w sekrecie wam powiem, że w tym teledysku tańczy nasz utalentowany Groszeq (ale palcem nie wskażę).

A co mnie tak na prawdę znowu natchnęło, a jak popatrzyłem w sieci, i nie tylko mnie do napisania tak długiego i wylewnego wpisu, a przede wszystkim powrotu weny..?
Nowy portal NaTemat.pl, którego ojcem założycielem jest jedyny w swoim rodzaju Tomasz Lis. Pomysł ciekawy… ale na temat NaTemat.pl zostawię sobie osobny wpis. Bene.

Ha, byliście sprytni i kliknęliście link. Ale samo kliknięcie zbyt dużo nie mówi. Otóż, trzeba przysiąść na chwilkę i posłuchać.
Ale czego? - zapyta pewnie ktoś. Mój drogi, w pewnym sensie darmowej muzyki, muzyki którą możesz pobrać, załadować na swój odtwarzacz mp3, słuchać do woli i co najlepsze: wysłać linka znajomym, by posłuchali razem z Tobą.

Niemożliwe? W czasach kiedy walczymy z ACTA, kiedy ZAiKS i MPAA pchają nam się drzwiami i oknami?

Możliwe jak najbardziej i to już od dawna!

Tylko drogi słuchaczu musisz wiedzieć, że na Jamendo nie znajdziesz prawie wcale muzyki jaką znasz z telewizji, radia i gazet, muzyki tzw. popularnej. Zapytasz zatem jaką? Otóż, taką o jakiej jeszcze nie słyszałeś i zapewne długo nie usłyszysz. Serwis skupia artystów niezależnych i w pewnym sensie zależnych, muzyka udostępniana jest w większości na licencji Creative Commons, dzięki czemu możesz słuchać i dzielić się muzyką do woli. A jest w czym przebierać – wszystkie gatunki muzyczne i artyści z całego świata, kilkaset tysięcy albumów, nic więcej nie trzeba dodawać. Polscy artyści też tam są, a co lepsze udało mi się dogrzebać nawet do EPki FlyKKiller (Pati Yang i Stephen Hilton). Przeszukiwanie serwisu i słuchanie czegoś nowego może skraść nam serce, jeżeli na samym początku nie zrezygnujemy i nie wrócimy do naszej ulubionej, komercyjnej, stacji radiowej.

Dodatkowym atutem jak i wielką pomocą jest wyszukiwarka, która po wpisaniu znanego wszech i wobec artysty wyszuka nam wszystkich artystów grających podobnie i uwaga… trafia dobrze.

Oczywiście artyści i muzyka są chronieni prawem, a utwory posiadają licencję i w większości przypadków warunki (płatne) do zastosowań komercyjnych. Ale o tym najlepiej dowiecie się na pospolitym FAQ Jamendo.

Kończąc ten długi wstęp do całości, zachęcam was do przeszukiwania i wspierania serwisu Jamendo, a ja postaram się tam co tydzień wynaleźć perełkę i przedstawić na łamach NN, z różnych gatunków, klimatów i planet.

Elle Lefant

Na pierwszy ogień idzie zespół z Nowego Yorku, Elle Lefant, ona i on – czyli Nijae Draine i Max Hershenow – grający muzykę lekką i przyjemną na każdą okazję. A w szczególności w zimowe wieczory. Zespół, który potraktowałem jako odkrycie zeszłego roku (2011), którego muzyka złośliwie wpada w ucho i rusza nie tylko nóżką. A gatunek pod jakim się podpisują to Indie Pop.

Pani o magnetycznym głosie, Nijae,  pisze teksty i dodatkowo pomagają jej w tym fast foody, a co najlepsze pogrywa na banjo.

Pan, którego głosu nie usłyszymy, Max, gra na pianinie, zajmuje się choreografią i dba o to by wszystko brzmiało jak należy.

Dość czytania, to trzeba usłyszeć:

Jeżeli wpadło w ucho to album można pobrać z tego miejsca. A ja zapraszam już niebawem do poznania nowego artysty chowającego się w muzycznej dżungli Jamendo, a dodam tylko, że jest to Polak.

Trochę linków:

• Elle Lefant – Pulse [EP] – Jamendo
• Elle Lefant – myspace
• Elle Lefant - YouTube
• Elle Lefant – Facebook

W Lutym na scenie klubu muzycznego Fabrika zagrają:

• 09.02 – Szezlong + 100% Rabbit
• 10.02 – Dolary + Pidgyn
• 12.02 – THOT + Zero Absolu
• 15.02 – The Pigeon Detectives
• 17.02 – Waldemaar
• 19.02 – Lora Lie + Social Carem
• 21.02 – The Sunpilots
• 23.02 – 3moonboys
• 24.02 – Bubliczki
• 26.02 – Jacek Lachowicz

Szezlong + 100% Rabbit (09.02)

Szezlong:
Zespół Szezlong powstał w Poznaniu w marcu 2011 roku z inicjatywy Marcina Chołaścińskiego i Bartłomieja Maczaluka, którzy są głównymi twórcami utworów.

Skład dopełnili Paweł Szuksztul oraz w październiku 2011 Piotr Korsak. Główne inspiracje grupy to m.in. Modest Mouse, Pavement, Guided by Voices, The Dismemberment Plan czy Shellac.

100% Rabbit:
100% Rabbit to młody (2010r.) zespół z Gniezna/Inowrocławia grający melodyjny, szeroko pojęty indie rock.

W skład zespołu wchodzą: Maugola Gulczyńska (wokal, klawisze), Arek Łysakowski (perkusja), Adam Sowiński (gitara), Robert Woźniak (bas).

Jako główne inspiracje członkowie zespołu wyróżniają wszelkie gatunki - od grunge’u i amerykańskiego indie rocka, przez brit pop i trip hop do rapu i popu – głównie te charakterystyczne dla lat 90… Wszystkie teksty grupy pisane są w języku angielskim a ich główną tematyką są problemy egzystencjonalne: od z pozoru banalnych piosenek o miłości, przyjaźni i nienawiści po utwory traktujące o abstrakcyjnych i zagmatwanych stanach wewnętrznej rozterki.

• Szezlong + 100% Rabbit w Fabrika – last.fm

Dolary + Pidgyn (10.02)

 Dolary to indie trio z Poznania. Ich inspiracje muzyczne ciągną się od prawa do lewa i z powrotem.

Najczęściej jednak ich muzyka przyrównywana jest do brzmień cold-wave’u, nowej fali oraz tanecznych dość dyskotekowych klimatów granych współcześnie. Na swoim koncie mają debiutanckie EP pod tytułem „Without Feelings”. EPka ta została bardzo ciepło przyjęta zarówno wśród słuchaczy jak i recenzentów.

• Dolary + Pidgyn w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 10/15 zł

THOT + Zero Absolu (12.02)

Zespół Thot zręcznie miesza rock, elektronikę, industrialne i akustyczne dźwięki, tworząc tym samym wybuchową mieszankę, która wywraca scenę do góry nogami.

Pod przewodnictwem Grégoire Fra…y, Thot na przestrzeni lat stał się kolektywem dającym piorunujące, fantastycznie oprawione wizualnie występy, organizującym akustyczne happeningi na ulicach Brukseli i włączającym się w przeróżne kolaboracje artystyczne (których efektem są m.in. liczne remiksy). Na scenie Fray’owi towarzyszy Gil de Chevigné (perkusja i elektronika), Hugues Peeter (pianino, keyobard), Julien Forthomme (bas) i scenograf Arielle Moens (projekcje video). Takie zespolenie talentów niemalże czyni z nich przestępców, winnych muzycznego upajania swoich słuchaczy. Album „Obscured by the Wind”, wydany w marcu 2011 roku, został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków na całym świecie i wciąż rosnącą społeczność fanów: The Vegetal Noise Lovers.

<< Zero absolu >> to nowoczesna, jednoosobowa krzyżówka post rocka, math rocka i elektroniki. W twórczości artysty muzyka elektroniczna przeplata się z różnorodnymi instrumentami, a przysłową wisienkę na torcie stanowią same teksty.

Występy na żywo to istotny element w życiu << Zero absolu >>, dzięki nim bowiem słuchacze mogą doświadczyć tej cudownej muzyki w jeszcze bardziej emocjonalny i szczery sposób.

W trakcie ponad 130 koncertów (we Francji, Europie i Islandii), począwszy od 2006 roku, << Zero absolu >> dzielił sceny z takimi artystami, jak Motorhead, Nashville Pussy, Will Haven, MOPA, Saxon Shore, Tides From Nebula, Eryn Non Dae, Bye Horus i The Twisted Minds.

• THOT + Zero Absolu w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 20/30 zł

The Pigeon Detectives (15.02)

The Pigeon Detectives to piątka chłopaków, którzy znają się od lat i w 2002 roku postanowili założyć zespół grający w rock ‘n’rollowym klimacie. Debiutancki singiel „I’m Not Sorry” przyczynił się do zainteresowania zespołem i zaowocował supportowaniem Dirty Pretty Things. Kolejny singiel „You Know I Love You” wzbudził zainteresowanie Kaiser Chiefs, którzy zaprosili zespół na swoją trasę koncertową w 2006 roku. Z kolei trzeci singiel formacji „I Found Out” przyniósł zespołowi pierwsze miejsce na indie rockowej liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Także albumy zespołu cieszą się uznaniem publiczności –jak chociażby debiutancki album „Wait For Me”, który uzyskał status platynowej płyty w Wielkiej Brytanii.

4 kwietnia bieżącego roku zespół wydał swój trzeci album zatytułowany „Up, Guards And At ‘Em!”, a w okresie letnich festiwali zagrali m.in. na głównej scenie Reading and Leeds Festival.

• The Pigeon Detectives w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 35/45 zł

Waldemaar (17.02)

Zapraszamy na niesamowite wydarzenie muzyczne z Waldemaarem w roli głównej.

Prawdziwy rock & roll w wykonaniu nietuzinkowego artysty, Martina Bengtssona, szwedzkiego dziennikarza, poety i byłego piłkarza.

Waldemaar jest formacją szwedzko-niemiecką z Berlina gwarantującą niezapomniane przeżycia muzyczne. Po wydaniu EP zatytułowanego ‘Press-Down-Hold’, zespół jest aktualnie w trasie promując debiutancki krążek pod tytułem ‘Schizolectric’.

• Waldemaar w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 15/25 zł

Lora Lie + Social Carem (19.02)

Klimatyczne występy i charakterystyczne brzmienie wprowadzają słuchaczy w stan melancholii i kontemplacji. Lora Lie, czyli zespół, który uzupełnia tę lukę w polskim niezalu, w trasie promującej najnowsze wydawnictwo, „Catadores”. Po ciepło przyjętym debiutanckim mini-albumie „Rewind EP” formacja zdobyła uznanie publiczności. To zachęciło muzyków do nagrania nowej płyty, która ukazała się nakładem fyh!records.

Piątka z Warszawy gra muzykę inspirowaną dokonaniami PJ Harvey i CocoRosie, a gdzieś w tle przebija się duch Black Tambourine. Jednak całość należy sprawdzić na żywo, gdyż smutek i tląca się w głosie Kai Domińskiej nadzieja to coś, co budują obraz, jaki zastać można po skończeniu ostatniej strony „Krainy Chichów” Jonathana Carrolla. Jest smutno, jest też pięknie.

I coś jeszcze, bo zawsze jest coś jeszcze… Występem w Fabrice Lora Lie inauguruje swoją trasę „Catadores 2012 Tour”.

Social Cream – Zespół inspirujący się surowym garażowym brzmieniem, prostymi piosenkami i psychodelicznymi odlotami. Wśród swoich inspiracji wymieniają takie zespoły jak Sonic Youth, Ścianka, Pavement czy The Pixies, ich koncerty zawsze
są pełne żywiołowej energii i niespodziewanych zwrotów akcji. Czasami coverują Ramones albo Rebecce Black. Czasem występują w niepełnym składzie ale i tak dają świetne koncerty. Grają razem od wiosny 2010.

• Lora Lie + Social Carem w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 10/15 zł

The Sunpilots (21.02)

Australijski zespół rockowy (Rock Progresywny, Indie Rock), którego koncerty stanowią niezwykle rozbudowaną przygodę z dźwiękiem, wzbogaconą o doskonałe teksty, które były nagradzane przez krytyków literackich.

The Sunpilots zarejestrował oficjalne wydawnictwa: „Living Receiver” oraz „Animals In My Mind” EP (Tour Edition), „Drones”(single), „You’re Gonna Be a Star” (single) oraz najnowsze „King of the Sugarcoated Tongues” (planowana data oficjalnego wydania płyty: październik 2012).

Nagradzany na ISC w Australii, MusicOZ Producer’s Award, nominowany do LA Music Award. Wideoklipy prezentowane są w stacjach telewizyjnych m.in. Video Hits, Channel V, a utwory w stacjach radiowych na całym świecie.

Zespół wciąż przebywa w Europie, koncertując w ramach The European Tour. Ich żywiołowe występy, między innymi w Polsce, pozwoliły im zdobyć niemałą rzeszę fanów. Dotychczas zagrali około 500 koncertów. Sprzedanych zostało setki albumów i gadżetów zespołowych. The Sunpilots są najczęściej obecnie koncertującym zespołem pochodzącym z Australii.

• The Sunpilots w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 10 zł

3moonboys (23.02)

3moonboys gra z małymi przerwami (zmiany składu, wyjazdy za pracą etc.) od 2004 roku.

Koło setki koncertów w kraju i krajach ościennych. Głównie w Niemczech gdzie zagraliśmy kilka tras i festiwali.

Na koncie mamy trzy płyty, oraz jedna epkę.
Nasza muzyka była wykorzystywana w niszowych produkcjach filmowych, a także zamieszczana na licznych składankach. Między innymi na płycie Off-festivalu 2010, którą selekcjonował Artur Rojek.

Ostatni album wydany przez naszą własną oficynę wydawniczą 3mb.presents pt.”16” to połączenie trzech form wyrazu artystycznego, muzyki, obrazu i słowa. Brzmi groźnie a w rzeczywistości jest to dwu płytowy album z muzyką, wydaną w niebanalnym opakowaniu, wewnątrz którego umieszczony jest tylko jeden krążek oraz link do drugiej części albumu. Koncept na ten krążek powstał w głowie naszego perkusisty-tekściarza Marcina Karnowskiego, który ma na swoim koncie wiele publikacji zarówno prozy jak i poezji.

W czerwcu 2011 ukazałała się pierwsza liberacka powieść Marcina „Zapiski z podróży”.

Ostatnia płyta promowana była jako „Trójkowy Znak Jakości” przez redakcyjną czołówkę PR3, m.in. przez Piotra Metza i Annę Gacek która uznała „16″ za jedną z płyt roku 2009. W listopadzie 2009 zespół został zaproszony na dwa wspólne koncerty jako gość specjalny przez zespół HEY. Konsekwencją tych występów były kolejne zaproszenia na Off- festival, Haineken Opener ,Moon Ride festival na Słowacji i wiele innych.Należałoby też odnotować fakt iż 3MB. na zlecenie białostockiego festiwalu kina niemego przygotował muzyke do filmu Upiór w operze, którą odgrywa na żywo na specjalnych pokazach.Obecnie trwają prace nad czwartym albumem ,podobnie jak przy 16 nad produkcją czuwają sami muzycy 3mb.

Koncertom towarzyszą często wizualizacje przygotowane przez Radka Drwęckiego.

• 3moonboys w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 10/15 zł

Bubliczki (24.02)

Bubliczki to 7 osobowa grupa hulaszczo – muzyczna z kaszubskim rytmem i zachodniopomorskim zadęciem. Od 2007 banda Bubliczków miesza bałkańską energię, cygański spontan i żydowską aurę z polską i kaszubską treścią.

Grając na największych scenach world music w Polsce, sieją spustoszenie i postrach wśród wszystkich amatorów bałkańskiego groove’u.

Panowie mają na koncie długogrający krążek pod sugestywnym tytułem „Opaa!” wydany w 2010 roku. W tym samym roku, zespół stworzył muzykę do spektaklu Łódzkiego Teatru „Pinokio”, pt „Historia Występnej Wyobraźni” na podstawie prozy Brunona Schulza.

W krótkiej historii zespołu nie zabrakło oskarów i innych tego typu zaszczytów. W 2008 roku II miejsce na Mikołajkach Folkowych, w 2009 I miejsce na Nowej Tradycji (Festiwal Polskiego Radia) to najważniejsze dla zespołu wyróżnienia na rodzimej scenie folkowej. Bubliczki aktualnie przygotowują drugi album, którego piorunujące efekty usłyszycie już niebawem…

• Bubliczki w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 10/15 zł

Jacek Lachowicz (26.02)

Jacek Lachowicz jest w środowisku polskiej muzyki alternatywnej
personą szczególną. To jeden z przedstawicieli fali tych muzyków, którzy charakterem twórczym wykraczają daleko poza ramy standardowego rozumienia rocka w naszym kraju.

Lachowicz przez 8 lat współpracował z sopocką grupą alternatywną ŚCIANKA, z którą nagrał 4 płyty długogrające i pięć singli.

Od 2004 Lachowicz tworzy własny projekt muzyczny nazwany po prostu Lachowicz. Dotychczas ukazały się 4 płyty solowe Lachowicza – „Jacek Lachowicz” i „Za morzami” , ekskluzywna płyta „Runo” i najnowsza – „Pigs_joys and organs” …. płyta w większości jest w języku angielskim, a produkcyjnie zmierza w stronę prostych piosenek,które próbują wymknąć się sztampowej rockowej aranżacji…

• Jacek Lachowicz w Fabrika – last.fm

Ceny biletów: 25/30 zł

Zapraszamy i życzymy miłej zabawy w imieniu swoim i klubu muzycznego Fabrika!

Każdy (jak nie, to każdy powinien obejrzeć) oglądał Czarnego Łabędzia w reż. D.Aronofsky’ego gdzie tancerka nie mogła wykrzesać w sobie „czarnego łabędzia”. Tak po prostu jest. Musisz wejść w swoją postać, być w roli, nie można sobie pozwolić na chwilę prywaty.

A jak grasz w Dniu Świra, to musisz grać świra. Ale jest to świrostwo nie-kontrolowane. Bo grając świra mogę sobie pozwolić na dawkę szaleństwa, jakie we mnie drzemie, ale nie znajduje ujścia w codziennym życiu. Na scenie jak przesadzę, będzie to odebrane jako mega-świr czyli rola, którą mi powierzono i której musiałam sprostać. Choć wcale tak ie musiało być.

Sama nie wiedziałam jak wielkie pokłady szaleństwa drzemią we mnie. Ale jak często nosi się paczkę primabaleriny, czy skacze bez zabezpieczeń na 3-cim piętrze rusztowania. I ciągłe problemy z garderobą. Nic tylko świrować. Być sobą i się tym wszystkim nie przejmować.

W końcu świr, świr

Idąc na kolejny film Wojciecha Smarzowskiego, bałem się lekko, gdyż dwa poprzednie filmy, tj. Wesele i Dom Zły, nieźle dawały po berecie, chyba najbardziej ten pierwszy wbrew pozorom, gdyż był przedstawiany bardziej jako komedia, a co z tego wyszło wszyscy wiemy. Dom Zły emanował niepokojem, by potem zmusić widza do długiego milczenia wraz z próbą otrząsania się z historii włożonej do głowy, która dopiero po tygodniu odnosiła jakiś skutek. Z Różą już nikt się nie cackał, już każdy kto zdecydował się iść na ten film, wiedział czego się spodziewać. A co otrzymał?

Historia rozpoczyna się cicho, ale jednocześnie daje do zrozumienia widzowi, że jeszcze może się zreflektować i wyjść z kina, mianowicie rozpoczyna się sceną gwałtu żony naszego bohatera. Gwałtu i zabójstwa przez żołnierzy niemieckich podczas II Wojny Światowej. Nasz bohater, żołnierz AK, Tadeusz (Marcin Dorociński) musi przyglądać się temu mimowolnie, gdyż leży z rozwaloną głową. Jak już wspomniałem, jest to zapowiedź praktycznie wszystkiego, czego możemy się spodziewać po filmie. A spodziewać się możemy wiele.

Kończy się wojna, Tadeusz przybywa na Mazury proszony przez Niemca, któremu towarzyszył w chwili śmierci, o przekazanie pakunku żonie, Róży (Agata Kulesza). Dociera do niej i poznając ją bliżej i jej historię postanawia zostać i pomagać jej w cholernie ciężkich chwilach, ukrywając swoją przeszłość związaną z działalnością w AK.

Tak w wielkim skrócie można opowiedzieć początek tej historii, której towarzyszy i buduje napięcie cisza. Przedstawione czasy, początek nowej Polski Ludowej, skrywają do tej pory wiele mrocznych historii, a reżyser dotyka jednej z nich, czyli przejęcia Mazur i wysiedlenia stamtąd ich rodowitych mieszkańców, których tożsamość została zniszczona przez naród niemiecki. Dla wojsk rosyjskich są to pospolici germańce, których trzeba jak najszybciej wywieźć z powrotem do ojczyzny. Róża także należy do tych osób, dodatkowo była żoną żołnierza niemieckiego, co wcale nie ułatwia sprawy, a na domiar złego, swego czasu, w jej domu stacjonowały wojska rosyjskie, a co w tym czasie robiły z Różą, to tylko możemy się domyślać, a film nam w tym bardzo ułatwia sprawę.

Jaka byłaby ta nowa Polska i te nasze Mazury, bez pijaństwa  na umór, bandytyzmu, oficerów NKWD (Szymon Bobrowski) i szeroko pojętej brutalności? Byłaby żadna, a na pewno nie możemy powiedzieć, że wojna zakończyła się z rokiem 1945. Reżyser dotknął swoimi palcami realizmu w sposób pełny, nie cackając się nazbyt z niczym. Jasno i wyraźnie pokazał nam sposoby jakimi gnojono wtedy ludzi (i zapewne teraz też tak się dzieje), zniżano do poziomu nijakiego i traktowano jak ścierwo prze okrutne. Mowa oczywiście tutaj o Mazurach, którzy w żaden sposób nie czuli się narodem niemieckim, ale byli mocno związani ze swoją ziemią, którą musieli opóścić – po dobroci lub z przymusu (kradzieże, gwałty,rozboje).

Po za całą otoczką zła, mamy tutaj niesamowitą historię miłości, kontrastującą mocno z realizmem tamtych czasów, jednocześnie zmagającą się z mentalnością i podejściem osób towarzyszących. Cały obraz dopełniają niesamowite zdjęcia i motyw muzyczny Mikołaja Trzaski przeplatany z wszechogarniającą ciszą. Dodajmy do tego wspaniałą grę aktorską, będącą na wysokim poziomie, gdzie do tej pory nie mogę wyjść z podziwu takiego profesjonalizmu. Jak pisałem o tym, że Robert Więckiewicz dostanie statuetkę za całokształt twórczości, tak do tej listy dołączam spokojnie Marcina Dorocińskiego. Nie chcę odejmować niczego całej reszcie, bo zobaczymy tutaj naprawdę dobre nazwiska, a niektóre towarzyszące cały czas reżyserowi, czyli: Kinga Preis, Jacek Braciak, Marian Dziędziel, Eryk Lubos i Lech Dyblik.

Cholernie ciężko zrecenzować tego typu produkcję, jak w sumie każdy film Smarzowskiego. Jest to produkcja, którą trzeba zobaczyć i przeżyć samemu, nawet jeżeli będzie się po obejrzeniu milczało przez długie godziny.

Często czepiam się tego, że jesteśmy mistrzami tworzenia martyrologii, tak oberwało się Agnieszce Holland za film w Ciemności, ale szczerze powiem, że tego typu martyrologię oglądać mogę zawsze i podziwiać będę, nawet brutalniej powiem, że wolałbym by Róża była nominowana do Oscara, mimo tego, że ludzie z wonder amazing akademii na pewno by tegoż obrazu nie zrozumieli.

Polecam, ale tylko widzom o zdrowych nerwach.

• Róża – Filmweb
• Wojtek Smarzowski o filmie – Stopklatka

Prawa autorskie, hipokryzja internautów, okradanie jednych przez drugich…

Po co cała ta gadka, ten medialny szum, skoro sam nie jesteś w porządku? Misja głoszenia prawdy jedynie prawdziwej jest wielka, zwłaszcza przy użyciu FB, ale jest bardzo łatwo zaliczyć wtopę… Tak się składa, że obserwuję Twojego walla i zauważyłem coś ciekawego – bardzo często publikujesz tam zdjęcia znalezione w sieci. Te zdjęcia mają swoich autorów, których zapewne o zgodę na publikację nie pytałeś, ich imienia nie wymieniłeś. Leżało w sieci i wziąłeś? Cóż więc uczyniłeś według swoich prawd (autorskich i majątkowych)? Rozumiem, że jak znajdę w sieci płytę I Ching, to będę mógł ją sobie wziąć, tak jak Ty zdjęcia?

Więc jak to jest Zbyszku drogi?

Początek.

Historia zaczyna się praktycznie tak samo jak wersja szwedzka, będę się starał unikać porównań (choć jest to cholernie ciężkie), a książki nie czytałem. O! Ale na wstępie mogę zaznaczyć, że czytając wiele opinii w sieci od osób światłych, jestem przekonany i naturalnie wierzę im, że David Fincher odwzorował książkę lepiej niż ziomki pisarza. Film zaczyna się podobnie, czyli starszy, obrzydliwie bogaty pan trzyma w jednej ręce ramkę z kwiatkiem a w drugiej telefon do którego przemawia zmartwionym głosem. I bach! Dalej już tylko wystarczy poznać głównych bohaterów, czyli Mikaela Blomkvista (w tej roli, doskonały i bezbłędny, Daniel Craig), redaktorzynę dochodzeniową w niszowym i starającym się pisać tylko prawdę magazynie Millenium, oraz Lisbeth Salander (Rooney Mara – The Social Network, Koszmar z Ulicy Wiązów) zamkniętego w sobie researchera wyczynowca z kuratorem i tajemniczą przeszłością, która specjalnie dla prawnika obrzydliwie bogatego pana, przygotowuje raport o panu dziennikarzu Blomkviście – tak się właśnie zaczyna ich wspólna przygoda.

Film, który widzieliście na początku recenzji, jest niczym innym, jak napisami początkowymi, które jako jedyne w filmie są wybajerzone i równie dobrze mogłyby robić za teledysk. Od razu przypomina mi się film Fight Club i jego napisy, od razu wiadomo, że ogląda się produkcję Finchera.

Rzecz dzieje się w Szwecji.

Kraina jest na tyle kolorowa, że pogoda zmienia się tam z godziny na godzinę, co rzuca się w oczy od samego początku oglądania i właśnie od samego początku, w porównaniu do wersji szwedzkiej, możemy zauważyć, że David Fincher nie podmienił tylko aktorów, ale opowiada nam historię całkowicie na nowo i całkowicie inaczej, zachowując tylko główne sceny całej historii. Siadając w fotelu kinowym, byłem w lekkim stanie poobiednio – agonalnym, gdzie bałem się, że oczy zamkną się na dłuższą chwilę, do tego jeszcze wyobrażenie prawie trzech godzin projekcji nie pomagało w niczym. I? I nie zasnąłem, oczy otworzyły się szeroko a ciekawość pod tytułem „co się zaraz wydarzy” nie dawała spokoju.

Mamy dwójkę bohaterów, Blomkvist i Salander, mamy obrzydliwie bogatego pana – Henrika Vangera (Christopher Plummer) – całą rodzinę obrzydliwie bogatych Vangerów, którzy wprowadzili kolej żelazną do Szwecji i mamy także mocną zagadkę do rozwiązania – zabójstwo dokonane czterdzieści lat temu. I właśnie do tego „kto zabił” ma dojść, spłukany ciąganiem się po sądach za zniesławienie, Mikael Blomkvist. Oczywiście robi to na urlopie i pod przykrywką pisania biografii Henrika Vangera.

Środek.

Więc mamy nowych aktorów, jak Mikael Blomkvist jest zmęczonym życiem dziennikarzem w wybornych slipach, tak Lisbeth Salander odbiega trochę od tego co można było sobie wyobrażać. A wyobrażać sobie można było chudzinę, wytatuowaną i wypirsingowaną, zamkniętą w sobie (choć nie do końca) dziewczynę będącą niczym wulkan przed wybuchem (i taka była szwedzka wersja), który nie zwróci uwagi zwykłego widza. Dostaliśmy jednak trochę wymazaną z wyłupiastymi oczkami żabkę, zamkniętą w sobie dziewczynkę, będącą niczym wygasły kraterek, który ma nawet niezłe ciało. Hmmm. Chyba nie tak miało być, nawet ekspresyjna scena vendetty na kuratorze, będącym zboczonym czarodziejem zamieniającym wszystkie swoje podopieczne w dmuchane lalki, nie przynosiła takich achów i ochów, choć lekkie napięcie szło czuć.

Skoro już mowa o napięciu i innych takich, to historia opowiedziana jest po mistrzowsku. Mimo kilku uchybień niewspaniałej gry aktorskiej, mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że lepiej być nie mogło, a film ogląda się na jednym lekkim wdechu. Kto oglądał genialny film Zodiak, ten wie. Fincher uwielbia nas wciągać, nie pamiętam żadnej jego historii przedstawionej na ekranie, która by nie hipnotyzowała i nie powodowała lekkiego stanu zatracenia. Tak właśnie jest i teraz. I jak wziął się za ciężki temat i orzeszek do zgryzienia, a bo amerykanie niczego ponoć sami wymyślić nie mogą (patrz: The Ring), tak można o naszym kochanym reżyserze powiedzieć, że jest pieprzonym Midasem i czego się nie dotknie zamienia w złoto. O!

Muzyka jest.

Trentowi Reznorowi i Atticusowi Ross zapewne po The Social Network spodobała się fucha robienia ścieżek dźwiękowych. W końcu zdobyli kupę nagród za poprzednią produkcję i akompaniamenty. Wielu złośliwych pisało na społecznościówkach, że film przypomina bardziej teledysk. Nie potwierdzę i nie zaprzeczę, gdyż miejscami wydawało się na prawdę zbyt głośno i lekko rozpraszająco, ale też jest to kwestia gustu. Gdyż jak wiadomo, panowie muzycy, tworzą specyficzny klimat kierując się specyficznym gatunkiem. Kto nie lubi, to może być lekko poniewierany, a komu pasuje trzaskobrzmienie to będzie w siódmym niebie. Ja mogę od siebie dodać, że wszystkie kawałki puzzli składają się w jeden, wielki, doskonały obraz, który nie tylko mocno wpływa na nastroje widza, ale także buduje napięcie, którego się oczekuje po tego typu opowieściach.

Efektów specjalnych nie uświadczyłem i w pewnym stopniu nie doświadczyłem, oprócz samych napisów początkowych i dobrze, bo wierzę, że produkcja jest naszpikowana efektami, które budują naturalny krajobraz, a nie wyskakują co jakiś czas niepotrzebnie.

Koniec.

A film ten jest dobry. Jak nie kolejny, który bardzo bym chciał widzieć u siebie na półce. Pełen dobrej muzyki, hackowania i wchodzenia od tak do turbo zabezpieczonych MacBooków, zboczeńców, niewyjaśnionych historii, psychotycznej rodzinki oraz Szwecji zimą. Dobre zdjęcia dopełniają cały obraz.

Nie polecałbym przy okazji słuchania durnowatych opinii, gdyż w tym przypadku nie będą przydatne, film zobaczyć trzeba, i basta, i ocenić samemu, i wyciągnąć wnioski, czy się podobał, czy nie. A będzie się podobał na pewno… ;)

A nie można nie wspomnieć, że David Fincher najprawdopodobniej wziął się za kolejne dwie części, które kręci równocześnie. Jak wiemy, Lisbeth Salander jest już nie tylko główną bohaterką, ale i głównym motywem kontynuacji, więc mam cichą nadzieję, że nasz wygasły kraterek zamieni się wreszcie w wulkan 5 minut przed erupcją.

Nie ukrywam, że ciężko mi było pisać recenzyjkę tejże z rozmachem opowiedzianej historii, gdyż będąc wielkim fanem wersji stworzonej przez ziomków autora i dodatkowo oglądanej przeze mnie niedługo przed premierą kinową, wzbudził wiele wewnętrznych dylematów i strachu przed porównaniem, którego jednak nie da się uniknąć, bo ta i ta wersja wnosi coś nowego i świeżego do świadomości widza, a zarazem tak skrajnie innego. Jedno co pewne, nikt się nudzić nie będzie, a dodatkowo poczuje się sprowokowany do prowadzenia dyskusji na tematy różne, gdyż wielu porusza owe dzieło, świętej pamięci, Stiega Larssona.

• Oficjalna strona filmu
• Filmweb
• …What is hidden in snow

Dobrze wiemy jak ACTA wpłynie znacząco na polski (i nie tylko) Internet, oraz na naszą wolność słowa i wypowiedzi. Sprzeciwiamy się tego typu działalności i wierzymy, że i Wy przyłączycie się do nas.

ACTA zagraża takim serwisom jak nasz, ACTA wstrzymuje rozwój kultury i powszechny dostęp do niej. ACTA zamyka nas pośród komercji i inwigilacji.

Powiedzmy STOP. Mówimy STOP.

http://www.facebook.com/nieACTA

to jest twoje życie i kończy się z każdą minutą

Tyler Durden, Fight Club

Odpowiedź na „Listę Schindlera” Variety

O cholera! – pomyślałem – skoro jest to odpowiedź, to Agnieszka Holland nakręciła film o Waffen SS i biednych niemieckich oficerach prześladowanych przez nacje wszelakie. Ale niestety, dziennikarzyna z Variety się lekko pomylił w słowach, a ja nie żałuje, że jednak zobaczyłem coś całkiem innego. A odpowiedzią na siebie samych, w produkcjach filmowych, dalej zostaną Testosteron i Lejdis.

Zacne hasła zacnymi hasłami w zwiastunach, a tutaj dramat aż miło. Zacznijmy najpierw od reżyserki, Agnieszka Holland… Holland, Holland, Holland? Coś nam to mówi? Aaaaa, Holland, Agnieszka, to ta co z Krzysztofem Kieślowskim (Gadające Głowy, Trzy Kolory, Dekalog) poszła do kina porno?
Oczywiście, a pierwszy film, o dziwo jaki mi przychodzi na myśl to nie Janosik, o którym zaraz, ale Europa Europa z 1990 roku, w którym to w jednej ze scen podczas kąpieli w balii żołnierz niemiecki odkrywa, że jego współ-bohaterski-kompan jest obrzezany. Mało ważny szczegół, ale szczegół i tu właśnie o szczegóły się rozchodzi. Nowy Janosik, ponoć historia prawdziwa, mimo tego, że potrafił wiać nudą, to zawiewał zimą gór i lodu pod stropami dachów, a w Zabić Księdza, historia ks. Popiełuszki także nie szczędzi nam wielu emocji. Niemcy mówią po niemiecku, Rosjanie po rosyjsku, ludzie gór w swoim dialekcie, a Polacy ze Lwowa ładnie zaciągają po swojemu…

Rzecz dzieje się we Lwowie, Poldek (Robert Więckiewicz) i Szczepko (Krzysztof Skonieczny) są kanalarzami. I tak właśnie, pewne pięknego dnia podczas okupacji niemieckiej spotykają w kanałach przekopujących tunel Żydów z Getta. Węszą w tym interes nie mały, gdyż jak nie wspomniałem na początku są to ludzie wiary i wiary w swoje możliwości złodziejskie. Ale okradają tylko Niemców. Patrioci. Obiecują pomoc, która  bardzo szybko się przydaje, gdyż za czas krótki zaczyna się likwidacja Getta i gro więźniów ucieka.

Historia jest adaptacją wspomnień Krystyny Chiger, które spisała w książce Dziewczynka w zielonym sweterku, a nasza zacna reżyserka przeniosła na wielki ekran. Oprócz tego, że jesteśmy świadkami niesamowitej historii, która faktycznie miała miejsce, to jeszcze dodatkowo, dojrzałości gry aktorskiej Roberta Więckiewicza, którego od czasów Kołysanki, ogląda mi się znakomicie. Bohaterowie mówią w swoich językach, Polacy ze Lwowa po swojemu, Niemcy po swojemu, Żydzi także – Jidisz. Wspomniana dbałość o szczegóły jest na cholernie wysokim poziomie, oprócz scen z Getta, które od razu przypominają Pianistę Romana Polańskiego, to dodatkowo namiętność w kanałach, lęk, załamanie, głód i inne, naturalne, zachowania ludzkie wzmagają doznania podczas oglądania tejże produkcji. W pewnym momencie czuje się smród, a i uważa czy pod krzesłem nie przebiega żaden szczur.

Niektórym osobom może to się okropnie dłużyć, ale kiedy na ekranie pojawiają się napisy końcowe, to dech w piersi zaparty maksymalnie.

Kontrasty, kontrasty, kontrasty. Z jednej strony zapyziałe kanały, gotująca się w garze zupa cebulowa, a z drugiej piękne ulice Lwowa, targowiska, zadymione bary z siwuchą, którą raczą się i Polacy i ukraińscy żołnierze. Z jednej strony Leopold Socha, główny bohater, szabrownik i huncwot, z drugiej jego przemiana w osobę chcącą ratować życia ludzkie. I ta przemiana jest najważniejsza. Tutaj wrócę, do genialnej gry aktorskiej. Grymasy strachu, pot, uśmiech wywołany skrajnymi emocjami, trzęsący się głos, to są rzeczy, których w polskim kinie dawno, ale to na prawdę dawno nie uświadczyliśmy. A najlepsze jest to, że te emocje bardzo mocno wpływają na widza. I tak ma właśnie być! A jak komuś mało to dodajmy do tego wszystkiego doskonałą Kingę Preis (żona Poldka, Wanda Socha), Marcina Bosaka (on wrócił… i to jak, Yanek Grossman), oraz Michała Żurawskiego (charakterystyczny, Bortnik), wystarczy? No dobra, była też Weronika Rosati (tym razem bez namiętności, fani nie mają na co liczyć), ale jakoś jej nie zarejestrowałem.

Dodatkowo, pamiętajmy, że historia jest mocno refleksyjna i nie wesoła do końca, oczywiście jak zapoznamy się ze wspomnieniami Krystyny, to i tak dowiemy się, że wszystko dobrze się skończyło. Ale w jaki sposób do tego doszło, to już nam opowie, ta nominowana do Oscara, produkcja.

Droga akademio, wręcz proszę tę statuetkę, która już dawno przeminęła z wiatrem i zeszła na psy, bo jak nie widzisz w polskich mediach i dla nas, jest to ciągle ważne. A jeżeli nie wręczysz, to ja osobiście się nie obrażę. Choć jak wiadomo, za gówniane komedie, które potrafimy robić najlepiej, to nikt nas na zachód nie pośle – i dobrze, bo po co się dodatkowo wstydzić. A Robert Więckiewicz za lat czterdzieści, pewnie dostanie super nagrodę za całokształt twórczości.

W lutym premiera, kolejnej dramatycznej perełki, tym razem mniej historyczna  i zapewne mniej pozytywna niż W ciemności, samo nazwisko reżysera nam o tym mówi – Wojciech Smarzowski (Wesele, Dom Zły), a tytuł filmu to Róża. Przeczytacie na pewno o nim na łamach NN. A teraz, marsz do kina i uczyć się historii, bo w ten sposób opowiedzianej, warto!